ز شور عشق ندانم كجا فرار كنم !

چگونه چاره اين جان بيقرار كنم .

بسان بوته آتش گرفته ام ، در باد ،

كجا توانم اين شعله را مهار كنم ؟

رسيده كار به آنجا كه اشتياقم را

براي مردم كوي و گذر هوار كنم

چنين كه عشق تو ام مي كشد به شيدايي

شگفت نيست كه فرياد يار يار كنم

براي پاك ماندن، انسان نيازمند جاري ماندن است؛ يك رودخانه پاك مي‌ماند،
چون به جاري بودن ادامه مي‌دهد. جاري بودن روند پيوسته‌ي باكره ماندن است.
يك عاشق باكره مي‌ماند. تمامي عشاق باكره‌اند. مردمي كه عشق نمي‌ورزند،
باكره نمي‌مانند؛ آنان مسكوت مي‌شوند، راكد؛ آنان دير يا زود شروع به بوي
گند دادن مي‌كنند _ و زودتر از ديرتر _ چون آنان هيچ جايي براي رفتن
ندارند. زندگي آنان مرده است.